Anatomia | Blog

Mięśnie globalne i lokalne

Istnieje wiele „sztucznych” klasyfikacji mięśni, które są grupowane m.in. na podstawie budowy, dominującego rodzaju włókna czy jego przebiegu. Biorąc pod uwagę bardziej praktycznie spojrzenie zdecydowanie lepszy wydaje się podział na mięśnie wytwarzające ruch (układ globalny) oraz te, które go kontrolują (układ lokalny). Owa klasyfikacja oparta została na podziale anatomicznym zaproponowanym w 1989 roku przez Bergmarka.

Lokalne mięśnie stabilizujące:
– Odpowiadają za kontrolę stawów.
– Aktywność toniczna.
– Najczęściej umiejscowione tak, aby ściśle pokrywać stawy.
– Stanowią solidną podstawę ruchu, utrzymując stawy w najwłaściwszej i najbezpieczniejszej pozycji.
– Aktywując się chwilę przed jego rozpoczęciem (sprzężenie wyprzedzające).
– Są stale aktywne na niskim poziomie, niezależnie od ruchu.
– Nieznacznie zmieniają swoją długość.

lokalne miesnie stabilizujace: Pierwszorzędowe: Poprzeczny brzucha Wielodzielny  Drugorzędowe: Skośny wewnętrzny Skośny zewnętrzny (włókna przyśrodkowe) Czworoboczny lędźwi Przepona Mięśnie dna miednicy Biodrowo-żebrowy oraz najdłuższy (odcinek lędźwiowy)

Globalne mięśnie stabilizujące:
– Zapewniają kontrolę podczas ruchu i wytwarzają siłę.
– Szybkie działanie mięśni w celu natychmiastowej reakcji.
– Potrafią regulować swoją długość (siła).
– Uzupełniają funkcję systemu lokalnego.
– Posiadają szerokie przyczepy.

globalne miesnie stabilizujące: Prosty brzucha Skośny zewnętrzny (włókna boczne) Lędźwiowy większy Prostownik grzbietu Biordowo-żebrowy (odcinek piersiowy) Pośladkowy wielki

Globalne mięśnie mobilizujące:
– Inicjują ruch.
– Aktywność fazowa (włączają i wyłączają się w zależności od ruchu jaki wykonują).
– Długie włókna mięśniowe.
– Zdolność do szybkiego wytwarzania napięcia.
– Zwiększona podatność na zmęczenie.

W trakcie wytwarzania ruchu istotna jest ścisła współpraca pomiędzy mięśniami stabilizującymi i mobilizującymi. Pamiętajmy, że rozwijamy i trenujemy schematy mięśniowe, a nie pojedyncze mięśnie. Niepoprawna aktywacja mięśni skutkuje zaburzeniem wydajności ruchu. Wzorując się na poniższej piramidzie, to najczęściej podstawy ulegają zaburzeniu, więc to w mięśniach stabilizujących szukamy „brakujących ogniw”.

Źródła:
1. Elphinston J.: „Stabilność, sport oraz wydajność ruchowa”; Wyd. WSEiT i Galilea Press 2016
2. Schilling N.: „Evolution of the axial system in craniates: morphology and function of the perivertebral musculature”, Frontiers in Zoology, Article number: 4 (2011),
3. Faries M.D., Greenwood M.; „Core Training: Stabilizing the Confusion”, National Strength and Conditioning Association Volume 29, Number 2, pages 10–25

Mogą Cię również zainteresować:

Udostępnij

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on google